بهترین مراکز دیدنی ایران

خانه باغ خوشنویس یکی از آثار ارزشمند به جا مانده از دوران قاجار در شهرستان مهریز است که معماری آن تلفیقی از نمونه های معماری مناطق کویری و همچنین باغ های سرسبز ساخته شده در این شهر است که همین امر باعث جلب توجه گردشگران برای بازدید از این بنا شده است.

روستای سریزد دو رباط دارد که به نام های کهنه و نو شناخته می شوند. رباط کهنه قدمتش به حدود ۹۰۰ سال قبل و به دوران سلجوقیان باز می گردد و از آنجایی که ماده اصلی ساخت آن خشت می باشد، به رباط خشتی نیز معروف است.

سرو کهنسال مهریز یکی از آثار ملی ایران است که قدمت آن به 1400 تا 2000 سال پیش باز می گردد. این سرو با شماره 14590 در تاریخ 16 اسفند سال 1384 به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسید. این سرو بعد از سرو ابرکوه دومین موجود زنده یزد و نهمین موجود زنده در کل ایران است که به ثبت ملی رسیده است.

شهر یزد پر است از خانه ها و قلعه های تاریخی که هر یک داستانی زیبا را روایت می کنند. یکی از این آثار زیبا قلعه هرفته می باشد که اثری به جا مانده از دوران صفوی است و در 16 اسفند سال 1384 با شماره 14592 به عنوان یکی از آثار ملی ایران ثبت شده است.

بافت تاریخی شهر یزد دارای خانه های باشکوه بسیاری است که در دوران های مختلف بنا شده اند. این خانه ها شاهکارهای معماری هستند که هنر ایرانی را به رخ می کشند و خوشبختانه هنوز تعدادی از آنها باقی مانده اند. یکی از این خانه ها، خانه باغ دکتر ملک زاده است که قدمتش به دوران قاجار باز می گردد.

موزه مردم شناسی ابکوه که به خانه صولت نیز معروف است، بنایی متلق به دوران زندیه و قاجار که در سال 1385 به عنوان موزه افتتاح شد. در این موزه اشیای قدیمی و گرانبهایی مربوط به گذشتگان این منطقه نگهداری می‌شود که همت مدم و دولت جمع‌آوری شده است.

خانه موسوی واقع در محله دروازه میدان ابرکوه، در مجاورت خانه سید علی آقا و خانه آقازاده، بنایی مربوط به دوران قاجار است که در سال 1375 با شماره 1840 در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده. این خانه اعیان نشین در سه جبهه برای استفاده در فصول مختلف و یک حیاط مرکزی ساخته شده.

بعد گذر از شهر یزد، این شهر پر از تاریخ و هنر و جاذبه، بربلندی‌های ابرکوه عمارت باشکوه گنبد عالی به چشم می‌خورد. بنایی که نشان از ایران کهن دارد. با ایستادن کنار این عمارت تمام شهر در دید شماست.طبق مدارکی مانند کتیبه‌های موجود در این بنا، کارشناسان ساخت این بنا را به دیلمیان نسبت می دهند.

مسجد جامع ابرکوه که از بناهای با ارزش ابرکوه به حساب می‌آید دارای دو قبله یا محراب اصلی است. از این رو به مسجد دو محرابی معروف است. بنای باقیمانده فعلی از دوره ایلخانیان است اما در دوره‌های تیموری و صفوی نیز گسترش یافته.

مسجد آقا ابرکوه مربوط به دوره قاجار است. این مسجد در تاریخ 5 بهمن سال 1378 با شماره 2562 به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. مسجد آقا ابرکوه سردر بسیار بزرگی در مجاورت با خیابان شهید باهنر دارد. بعد از سردرکریاس ورودی واقع شده و در دو طرف کریاس دو دالان قرار گرفته.